Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

De Fishermanstrail in de Algarve. Na wat zoeken vind ik de blauwgroene markering. Het is niet bepaald een geplaveide weg, maar wat houd ik van dit soort wegen. Stap voor stap weloverwogen kijken waar je je voeten neerzet. Af en toe balanceren. Links naast me hoor ik de golven tegen de rotsen als een soort ruisen. Af en toe moet ik vooruit kijken om te zien of ik het juiste pas nog volg.

Waarom vind ik dit soort paden eigenlijk zoveel leuker dan de geplaveide wegen waar je gewoon lekker meters kan maken?  Vind ik die te ‘gemakkelijk’? Zoek ik de ‘moeilijke weg’?
En doe ik dat in mijn dagelijks leven soms ook?

Nee. Dat is het niet. Maar ik houd wel van uitdaging. Geplaveide wegen vind ik al snel saai. En rechte wegen ook. Ik houd van bochtjes waarachter weer nieuwe dingen liggen. Het volgen van een route, maar niet precies weten wat ik onderweg tegen ga komen. Ik mag ook graag stiekem toch van het pad afgaan. Gewoon omdat ik wil weten wat daar is. Ik ben nieuwsgierig. En als het een druk pad is, dan wacht ik liever tot de grote drukte over is, zodat ik in alle rust mijn tocht kan voortzetten. Of ik zoek een alternatieve route.

Wandelen is net het echte leven. Soms wordt je weg geblokkeerd waardoor je wordt gedwongen een andere route te nemen. Het kan gebeuren dat je halverwege de route ontdekt dat je toch liever ergens anders naar toe wilt. Of je gaat terug naar ‘start’ omdat je beseft dat het daar toch zo gek nog niet was.
De één kiest voor een geplaveide weg, de ander neemt liever een kronkelig bospaadje. En er zijn er die de bergpas nemen. Welke weg bewandel jij?