Kerstviering. Hartstikke gezellig! Of toch niet?

Kerstviering. Hartstikke gezellig! Of toch niet?

De school is mooi versierd. We doen een circuitje waarin de kinderen uit alle groepen door elkaar worden gehusseld. Ontzettend leuk om te zien hoe de oudere kinderen de jongere kinderen helpen en op sleeptouw nemen. Na 20 minuten wordt er gewisseld en dat gebeurd 4x. Dan is het pauze. Waar ik normaal gesproken ook even wat frisse lucht tot me kan nemen en iets kan eten en een kop thee kan pakken, moet het atelier opgeruimd want er komen om 11 uur moeders om kerststukjes te maken voor op de tafels. En oh ja…ik zou Lieke nog even uitleggen hoe ze die elandkop moet maken dat ook bij de kerstviering komt te hangen met daarin de kerstballen die tijdens het circuit zijn gemaakt. Die ballen hang ik er dan in terwijl de moeders met de kinderen bezig zijn.
Dan is er nog een verjaardag die gevierd moet worden in de kring én we nemen afscheid van twee kinderen die vanwege een verhuizing op een nieuwe school beginnen na de kerst. De tweede pauze en buiten spelen schieten er ook voor de kinderen bij in.

Als om twee uur de school uit is en om half 3 de laatste kinderen de deur uit zijn, drinken we snel even thee en ruimen onze lokalen op. Ik zeg tegen mijn collega dat nu ik eenmaal bezig ben, ik van het één in het ander rol en dat ik in de vakantie wel een dag terug ga om het verder klaar te zetten voor na de vakantie. Om half 5 gaan we dan tóch nog even een half uur een theetje drinken in het café om éven de school uit te zijn want om half 6 staan de eerste moeders al weer op de stoep om te helpen klaarzetten voor het kerstbuffet.

De tafels staan vol eten dat door de ouders zelf is gemaakt. Van Syrische hapjes tot boerenkoolquiche van pizza tot baklava en kaas met een uitje tot apfelstrudel met vanillesaus.Het zag er allemaal fantastisch uit.
Opa’s en oma’s mochten ook mee komen in het kader van het kernconcept thema binding, dit keer vooral gericht op familie en 'waar kom ik vandaan?'. Het is een klein dorpsschooltje dus hier kan dat. Er was zo'n 100 man. En echt, het was supergezellig!
Later dan gepland sluiten we af met een lied, gaan het grote gros naar huis en ruimen wij samen met enkele ouders nog verder op. Half 9 staan we met zijn drieën in het kamertje. "Eigenlijk zouden we nu nog even een wijntje moeten drinken." zegt mijn collega. Ik trek mijn fles wijn uit het kerstpakket en we drinken er ééntje om deze geslaagde dag af te sluiten.

Om kwart over 9 zit ik in de auto. Mijn benen voelen als lood, mijn oren tuten na van al het gepraat van bijna 100 mensen en het geschreeuw van sommige 'licht doorgedraaide’ kinderen en in mijn hoofd flitsen momenten van die dag voorbij. Ik zit letterlijk vol. Maar niet van het eten want zoveel heb ik niet gehad. Ik ben doodop.

Thuis neem ik de hondenriem, trek mijn laarzen aan en ga met de hond naar buiten voor een flinke wandeling. Ik voel een frisse bries op mijn gezicht. Ik loop. Heel langzaam. Ik voel mijn voeten op de grond. Ik voel de lucht in mijn longen. Ik kijk rond in het donker. Er is geen straatverlichting in het buitengebied waar ik woon. Alleen wat lampjes van omliggende boerderijen, her een der een verlichte buitenkerstboom in de verte, de koplampen van wat verkeer op de doorgaande weg een paarhonderd meter verderop en de raampjes van de trein die parallel aan deze weg voorbij hobbelt. Het geluid van het verkeer, het geklingel van de spoorwegovergang en het constante ‘kedegedeng’ van de trein komt van ver. De rust overheerst. Mijn zaklamp gaat alleen aan als er toevallig nog een auto over de weg komt, om te laten weten daar ik daar loop. Mijn zintuigen krijgen even geen input. Ik kom tot rust.

Als de druk en de prikkels opgevoerd worden in dagen als deze, heb je meer tijd nodig voor jezelf. Ik althans wel. Vaak zijn we ons niet eens bewust van al die prikkels en we gaan door. Het is heel normaal in onze maatschappij. Maar is het eigenlijk wel zo normaal? Kunnen we al dat geluid en de beelden wel voldoende verwerken? En al die niet tastbare signalen die je als gevoelig mens ook nog eens op pakt? Wat doet dat eigenlijk met je? Mij maakt het doodmoe.
Ik snak dan naar geen geluid, geen tv of radio en nee, ook even geen mensen. Dan omarm ik het donker en de stilte en de kou van moeder natuur tijdens een wandeling s avonds laat en geniet ik van het alleen zijn en de rust.

Wanneer nam jij voor het laatst tijd voor jezelf? En hoe deed je dat?